Daha önce görmediğim her şeyi, cenneti ve cehennemi bile, şu durduğum yerde gördüm.

Esmâ bint Ebû Bekir (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Güneş tutulduğunda Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) eşi Âişe'nin (radıyallahu anhâ) yanına geldim. Bir de baktım ki insanlar ayakta namaz kılıyorlar, o da ayakta namaz kılıyor. “İnsanlara ne oluyor?” dedim. Eliyle göğe işaret etti ve “Sübhânallah” dedi. “Bir âyet mi?” dedim. “Evet” anlamında işaret etti. Ben de (namaza) durdum; öyle ki baygınlık beni bürüdü ve başımın üstüne su dökmeye başladım. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) (namazdan) ayrılınca Allah'a hamd ve senâda bulundu, sonra şöyle buyurdu: “Daha önce görmediğim hiçbir şey yoktur ki onu şu durduğum yerde görmüş olmayayım; cenneti ve cehennemi bile. Bana, kabirlerde Deccâl fitnesi gibi —ya da ona yakın— bir fitneyle imtihan edileceğiniz vahyolundu —(Fâtıma dedi ki:) Esmâ bunların hangisini söyledi bilmiyorum—. Sizden birine gelinir ve ona 'Bu adam hakkında bilgin nedir?' denir. Mü'min —ya da yakîn sahibi; Esmâ bunlardan hangisini söyledi bilmiyorum— 'O Muhammed'dir, Allah'ın Resûlü'dür (sallallahu aleyhi ve sellem). Bize apaçık delillerle ve hidayetle geldi; biz de icabet ettik, iman ettik ve uyduk' der. Ona 'Salih olarak uyu; senin yakîn sahibi olduğunu bildik' denir. Münafık —ya da şüpheci; Esmâ bunlardan hangisini söyledi bilmiyorum— ise 'Bilmiyorum; insanları bir şey söylerken işittim, ben de onu söyledim' der.”