Rabîa b. Abdullah b. Hüdeyr et-Teymî şöyle rivayet etti:
—Ebû Bekir (b. Ebû Müleyke) dedi ki: Rabîa insanların seçkinlerindendi.— (Rabîa'nın) Ömer b. el-Hattâb'ın (radıyallahu anh) yanında bulunduğu olaya göre: (Ömer) bir cuma günü minberde Nahl sûresini okudu. Secde (âyetine) gelince (minberden) indi ve secde etti; insanlar da secde etti. Sonraki cuma gelince onu (yine) okudu; secde (âyetine) gelince şöyle dedi: “Ey insanlar! Biz secde (âyetlerine) uğruyoruz. Kim secde ederse isabet etmiş olur; kim secde etmezse ona bir günah yoktur.” Ömer (radıyallahu anh) (bu defa) secde etmedi.
Nâfi', İbn Ömer'den (radıyallahu anhümâ) şunu ilave etti: “Allah secdeyi farz kılmadı; ancak dilersek (secde ederiz).”
Sahîh-i Buhârî 1077, Kitap 17, Hadis 11
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ التَّيْمِيِّ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْهُدَيْرِ التَّيْمِيِّ ـ قَالَ أَبُو بَكْرٍ وَكَانَ رَبِيعَةُ مِنْ خِيَارِ النَّاسِ عَمَّا حَضَرَ رَبِيعَةُ مِنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَرَأَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عَلَى الْمِنْبَرِ بِسُورَةِ النَّحْلِ حَتَّى إِذَا جَاءَ السَّجْدَةَ نَزَلَ فَسَجَدَ وَسَجَدَ النَّاسُ، حَتَّى إِذَا كَانَتِ الْجُمُعَةُ الْقَابِلَةُ قَرَأَ بِهَا حَتَّى إِذَا جَاءَ السَّجْدَةَ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا نَمُرُّ بِالسُّجُودِ فَمَنْ سَجَدَ فَقَدْ أَصَابَ، وَمَنْ لَمْ يَسْجُدْ فَلاَ إِثْمَ عَلَيْهِ. وَلَمْ يَسْجُدْ عُمَرُ ـ رضى الله عنه. وَزَادَ نَافِعٌ عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَفْرِضِ السُّجُودَ إِلاَّ أَنْ نَشَاءَ.