Câbir b. Abdullah (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beni kendisine ait bir iş için gönderdi. Gittim, sonra o işi bitirmiş olarak döndüm. Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip ona selam verdim; selamımı almadı. İçime, Allah'ın (ne olduğunu) en iyi bildiği bir şey düştü. Kendi kendime: “Belki de Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) geç kaldığım için bana gücendi” dedim. Sonra ona (tekrar) selam verdim; yine selamımı almadı. İçime ilkinden daha şiddetli bir şey düştü. Sonra ona (bir kez daha) selam verdim; selamımı aldı ve: “Sana (selamını) almama engel olan tek şey, namaz kılıyor olmamdı” buyurdu. (O sırada) bineğinin üzerinde, kıbleden başka bir yöne doğru (namaz kılıyordu).
Sahîh-i Buhârî 1217, Kitap 21, Hadis 21