Ebû Şüreyh el-Adevî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Mekke'ye ordular gönderen Amr b. Saîd'e şöyle dedi: “Ey emîr! İzin ver de sana, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) fetih gününün ertesi günü kalkıp söylediği bir sözü anlatayım. Onu söylerken kulaklarım işitti, kalbim belledi, gözlerim de onu gördü. Allah'a hamd ve sena etti, sonra şöyle buyurdu: 'Mekke'yi insanlar değil, Allah haram kılmıştır. Allah'a ve ahiret gününe iman eden bir kimsenin orada kan dökmesi ve orada bir ağaç kesmesi helal değildir. Eğer biri Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) (orada) savaşmasını ruhsat olarak gösterirse ona deyin ki: Allah, Resûlü'ne (sallallahu aleyhi ve sellem) izin verdi, size izin vermedi. Bana da ancak gündüzün bir saatinde izin verildi. Bugün onun haramlığı, dünkü haramlığı gibi geri dönmüştür. Burada bulunan, bulunmayana tebliğ etsin.'”
Ebû Şüreyh'e: “Amr sana ne dedi?” diye soruldu. (Şöyle dedi:) “Ey Ebû Şüreyh! Ben bunu senden daha iyi bilirim. Harem, isyankâra, kan döküp kaçana ve harbe (fesat) çıkarıp kaçana sığınak olmaz” dedi.
Harbe: Belâ (fesat) demektir.
Sahîh-i Buhârî 1832, Kitap 28, Hadis 12