Câbir b. Abdullah (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Bir yolculukta Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikteydim. Ağır yürüyen bir devenin üzerindeydim; (deve) hep topluluğun en arkasında kalıyordu. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) yanımdan geçti ve: “Bu kim?” buyurdu. “Câbir b. Abdullah” dedim. “Neyin var?” buyurdu. “Ağır yürüyen bir devenin üzerindeyim” dedim. “Yanında bir çubuk var mı?” buyurdu. “Evet” dedim. “Onu bana ver” buyurdu. Ona verdim; (çubukla) deveye vurdu ve onu sürdü. (Deve) o yerden itibaren topluluğun en önünde oldu. “Onu bana sat” buyurdu. “Hayır, o senindir ey Allah'ın Resûlü!” dedim. “Onu bana sat; onu dört dinara aldım. Medine'ye kadar sırtı (binmesi) senin olsun” buyurdu. Medine'ye yaklaşınca (evime doğru) ayrılmaya başladım. “Nereye gidiyorsun?” buyurdu. “Daha önce evlenmiş (dul) bir kadınla evlendim” dedim. “Seninle oynaşacağın, onun da seninle oynaşacağı bir genç kızla evlenseydin ya!” buyurdu. “Babam vefat etti ve (geride) kızlar bıraktı. Ben de (ev işlerinde) tecrübeli, daha önce evlenmiş bir kadınla evlenmek istedim” dedim. “Öyleyse (iyi)” buyurdu. Medine'ye gelince: “Ey Bilâl! Ona (borcunu) öde ve fazlasını ver” buyurdu. (Bilâl) ona dört dinar verdi ve bir kîrat da fazla verdi. Câbir şöyle dedi: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) (bu) fazlası benden hiç ayrılmaz.” O kîrat, Câbir b. Abdullah'ın kesesinden hiç ayrılmadı.
Sahîh-i Buhârî 2309, Kitap 40, Hadis 9