Fetih sûresi inince Ömer: "Ey Allah'ın Resûlü! Bu bir fetih mi?" dedi; "Evet" buyurdu.

Ebû Vâil şöyle dedi:

Sıffîn'de idik. Sehl b. Huneyf kalktı ve şöyle dedi: “Ey insanlar! Kendinizi itham edin. Biz Hudeybiye günü Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikteydik; savaş(ı uygun) görseydik savaşırdık. Ömer b. Hattâb gelip: ‘Ey Allah'ın Resûlü! Biz hak üzere, onlar bâtıl üzere değil mi?’ dedi. ‘Evet’ buyurdu. ‘Bizim ölülerimiz cennette, onların ölüleri cehennemde değil mi?’ dedi. ‘Evet’ buyurdu. ‘Öyleyse dinimiz konusunda niçin bu alçaklığı kabul ediyoruz? Allah bizimle onlar arasında hüküm vermeden mi geri döneceğiz?’ dedi. ‘Ey Hattâb'ın oğlu! Ben Allah'ın Resûlüyüm; Allah beni asla zayi etmez’ buyurdu. Ömer, Ebû Bekir'e gitti ve Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) söylediğinin benzerini ona da söyledi. (Ebû Bekir): ‘O, Allah'ın Resûlüdür; Allah onu asla zayi etmez’ dedi. Bunun üzerine Fetih sûresi indi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onu sonuna kadar Ömer'e okudu. Ömer: ‘Ey Allah'ın Resûlü! Bu bir fetih mi?’ dedi. ‘Evet’ buyurdu.”