Kıyamet günü ben insanların efendisiyim.

Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Bir davette Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile beraberdik. Ona (koyunun) kol budu getirildi; o bunu severdi. Ondan bir ısırık aldı ve şöyle buyurdu: “Kıyamet günü ben insanların efendisiyim. Allah'ın öncekileri ve sonrakileri, bakanın hepsini görebileceği ve çağıranın sesini hepsine duyurabileceği tek bir düzlükte nasıl toplayacağını biliyor musunuz? Güneş onlara yaklaşır. İnsanların bazısı: ‘İçinde bulunduğunuz hali, başınıza geleni görmüyor musunuz? Sizin için Rabbinize şefaat edecek birini aramıyor musunuz?’ der. Bazıları: ‘Babanız Âdem’ der. Ona gelip: ‘Ey Âdem! Sen insanlığın babasısın. Allah seni eliyle yarattı, sana ruhundan üfledi, meleklere emretti de sana secde ettiler ve seni cennete yerleştirdi. Rabbine bizim için şefaat etmez misin? İçinde bulunduğumuz hali ve başımıza geleni görmüyor musun?’ derler. O: ‘Rabbim, daha önce benzeri gibi gazap etmediği ve bundan sonra da benzeri gibi gazap etmeyeceği bir gazapla gazaplandı. Beni ağaçtan yasaklamıştı da ona isyan ettim. Nefsim, nefsim! Başkasına gidin, Nûh'a gidin’ der. Nûh'a gelip: ‘Ey Nûh! Sen yeryüzü halkına (gönderilen) resullerin ilkisin; Allah seni çok şükreden bir kul diye adlandırdı. İçinde bulunduğumuz hali görmüyor musun? Başımıza geleni görmüyor musun? Rabbine bizim için şefaat etmez misin?’ derler. O: ‘Rabbim bugün, daha önce benzeri gibi gazap etmediği ve bundan sonra da benzeri gibi gazap etmeyeceği bir gazapla gazaplandı. Nefsim, nefsim! Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gidin’ der. Bana gelirler; ben de Arş'ın altında secdeye kapanırım. ‘Ey Muhammed! Başını kaldır; şefaat et, şefaatin kabul olunur; iste, istediğin verilir’ denir.”

Muhammed b. Ubeyd dedi ki: “Geri kalanını ezberleyemedim.”