Ey Sâre! Yeryüzünde benden ve senden başka mümin yok.

Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

İbrâhîm (aleyhisselâm) üç yalan dışında yalan söylemedi. Bunların ikisi aziz ve celil olan Allah'ın zatı uğrunadır: “Ben hastayım” (Sâffât 37/89) sözü ile “Hayır, bunu şu büyükleri yaptı” (Enbiyâ 21/63) sözü.

(Ebû Hüreyre) dedi ki: Bir gün o (İbrâhîm) ile Sâre (yolda) iken zorbalardan bir zorbanın (ülkesine) uğradı. Ona: “Burada yanında insanların en güzellerinden bir kadın bulunan bir adam var” denildi. (Zorba) ona (adam) gönderip kadını sordu: “Bu kim?” dedi. (İbrâhîm): “Kız kardeşim” dedi. Sonra Sâre'nin yanına gelip: “Ey Sâre! Yeryüzünde benden ve senden başka mümin yok. Bu adam bana sordu; ben de ona senin kız kardeşim olduğunu söyledim. Beni yalanlama” dedi. (Zorba) ona (Sâre'ye) haber gönderdi. Sâre yanına girince eliyle onu tutmaya yeltendi; (eli) tutuldu. “Benim için Allah'a dua et, sana zarar vermeyeceğim” dedi. Sâre Allah'a dua etti; (adam) serbest kaldı. Sonra ikinci kez onu tutmaya yeltendi; aynı şekilde ya da daha şiddetli tutuldu. “Benim için Allah'a dua et, sana zarar vermeyeceğim” dedi. Dua etti; serbest kaldı. Bunun üzerine kapıcılarından birini çağırıp: “Siz bana bir insan getirmediniz, bana ancak bir şeytan getirdiniz” dedi. Ve Hâcer'i ona hizmetçi olarak verdi. Sâre (İbrâhîm'in yanına) geldi; o ayakta namaz kılıyordu. Eliyle “Ne oldu?” diye işaret etti. (Sâre): “Allah kâfirin —ya da facirin— hilesini kendi boğazına geri çevirdi; Hâcer'i de hizmetçi olarak verdi” dedi.

Ebû Hüreyre dedi ki: “Ey gök suyunun oğulları! İşte o (Hâcer) sizin annenizdir.”