Keşke yemin ettiğim zaman yapacağım bir amel belirleseydim de onu yapıp bitirseydim.

Urve b. Zübeyr şöyle rivayet etti:

Abdullah b. Zübeyr, Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) ve Ebû Bekir'den sonra Âişe'ye insanların en sevimlisiydi; o da ona insanların en iyi davrananıydı. Âişe, Allah'ın rızkından kendisine gelen hiçbir şeyi tutmaz, tasadduk ederdi. İbn Zübeyr: “Onun elinden tutmak (onu engellemek) gerekir” dedi. Âişe: “Benim elimden mi tutulacak? Onunla konuşursam üzerime adak olsun!” dedi. (İbn Zübeyr) Kureyş'ten bazı adamları ve özellikle Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) dayılarını ona aracı yaptı; fakat o kabul etmedi. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) dayıları olan Zühreoğulları -aralarında Abdurrahman b. Esved b. Abdüyeğûs ile Misver b. Mahreme de vardı- ona: “Biz izin istediğimizde sen perdeyi aşıp gir” dediler. O da öyle yaptı. (Sonra) Âişe'ye on köle gönderdi; o da onları azat etti. Sonra kırka ulaşıncaya kadar köle azat etmeye devam etti ve şöyle dedi: “Keşke yemin ettiğim zaman yapacağım bir amel belirleseydim de onu yapıp bitirseydim.”