İnsanlar Resûlullah'a hayırdan sorardı; ben ise bana ulaşır korkusuyla ona şerden sorardım.

Huzeyfe b. Yemân (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

İnsanlar Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) hayırdan sorarlardı; ben ise bana ulaşır korkusuyla ona şerden sorardım. “Ey Allah'ın Resûlü! Biz bir cahiliye ve şer içindeydik; Allah bize bu hayrı getirdi. Bu hayırdan sonra bir şer var mı?” dedim. “Evet” buyurdu. “O şerden sonra bir hayır var mı?” dedim. “Evet, ama onda bir bulanıklık vardır” buyurdu. “Onun bulanıklığı nedir?” dedim. “Benim yolumdan başka bir yolla (insanlara) yol gösteren bir topluluktur. Onların (işlerinden) bir kısmını tanır, bir kısmını yadırgarsın” buyurdu. “O hayırdan sonra bir şer var mı?” dedim. “Evet, cehennemin kapılarına çağıran davetçiler. Onlara (bu çağrıda) icabet edeni oraya atarlar” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Onları bize tarif et” dedim. “Onlar bizim derimizdendir ve bizim dillerimizle konuşurlar” buyurdu. “Buna yetişirsem bana ne emredersin?” dedim. “Müslümanların cemaatine ve imamlarına sarılırsın” buyurdu. “Eğer onların ne cemaati ne de imamı olmazsa?” dedim. “O zaman o fırkaların hepsinden uzak dur; o hal üzereyken ölüm sana gelinceye kadar bir ağacın kökünü ısırmak zorunda kalsan bile” buyurdu.