Cennet ehlinin kadınlarının efendisi olmaya razı olmaz mısın?

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Fâtıma yürüyerek geldi; yürüyüşü sanki Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yürüyüşü gibiydi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Kızım hoş geldin” buyurdu. Sonra onu sağına ya da soluna oturttu, sonra ona gizlice bir söz söyledi; o da ağladı. Ona: “Niçin ağlıyorsun?” dedim. Sonra ona gizlice bir söz söyledi; o da güldü. “Bugünkü gibi hüzne bu kadar yakın bir sevinç görmedim” dedim ve ona (Peygamber'in) ne söylediğini sordum. “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sırrını ifşa edecek değilim” dedi. Nihayet Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat edince ona sordum. Şöyle dedi: “Bana gizlice şunu söyledi: ‘Cebrâil bana Kur'an'ı her yıl bir kez arz ederdi; bu yıl bana iki kez arz etti. Bunu ancak ecelimin geldiğine yoruyorum. Sen de ehl-i beytimden bana ilk kavuşacak olansın.’ Ben de ağladım. ‘Cennet ehlinin kadınlarının -ya da müminlerin kadınlarının- efendisi olmaya razı olmaz mısın?’ buyurdu. Ben de buna güldüm.”