Ebü'd-Derdâ (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında oturuyordum. Bir de Ebû Bekir, elbisesinin ucunu tutmuş, dizi açılacak şekilde (çekerek) çıkageldi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Arkadaşınıza gelince, o bir çekişmeye girmiş” buyurdu. (Ebû Bekir) selam verdi ve şöyle dedi: “Benimle Hattâb'ın oğlu arasında bir şey oldu; ona sert davrandım, sonra pişman oldum. Beni bağışlamasını istedim, kabul etmedi. Ben de sana geldim.” (Peygamber) üç defa: “Allah seni bağışlasın ey Ebû Bekir!” buyurdu. Sonra Ömer pişman oldu; Ebû Bekir'in evine gelip “Ebû Bekir burada mı?” diye sordu. “Hayır” dediler. Bunun üzerine Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi ve selam verdi. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzü (öfkeden) renk değiştirmeye başladı; öyle ki Ebû Bekir (Ömer için) endişelendi, dizleri üzerine çöktü ve iki defa: “Ey Allah'ın Resûlü! Vallahi ben daha zalimdim” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Şüphesiz Allah beni size gönderdi; siz ‘Yalan söylüyorsun’ dediniz, Ebû Bekir ise ‘Doğru söyledi’ dedi ve canıyla, malıyla bana destek oldu. Artık arkadaşımı benim için (rahat) bırakır mısınız?” Bunu iki defa (söyledi). Bundan sonra (Ebû Bekir) hiç incitilmedi.
Sahîh-i Buhârî 3661, Kitap 62, Hadis 13