Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat ettiğinde Ebû Bekir Sunh'ta idi -İsmâîl: yani Âliye'de, dedi-. Ömer kalkıp: “Vallahi Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ölmedi” diyordu. (Âişe) dedi ki: Ömer (sonra) şöyle dedi: “Vallahi içime bundan başkası gelmiyordu. Allah onu mutlaka diriltecek ve (o da) birtakım adamların ellerini ve ayaklarını kesecek.” Derken Ebû Bekir geldi, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünü açıp onu öptü ve şöyle dedi: “Anam babam sana feda olsun! Diri iken de ölü iken de temizsin. Canım elinde olana yemin ederim ki Allah sana iki ölümü asla tattırmayacaktır.” Sonra çıktı ve “Ey yemin eden! Yavaş ol!” dedi. Ebû Bekir konuşunca Ömer oturdu. Ebû Bekir Allah'a hamd ve sena etti ve şöyle dedi: “Dikkat edin! Kim Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve sellem) tapıyorsa, şüphesiz Muhammed ölmüştür. Kim de Allah'a ibadet ediyorsa, şüphesiz Allah diridir, ölmez.” (Şu âyeti) okudu: “Şüphesiz sen öleceksin, onlar da ölecekler” (Zümer 39/30). (Şunu da) okudu: “Muhammed ancak bir peygamberdir; ondan önce de peygamberler gelip geçmiştir. Şimdi o ölür ya da öldürülürse ökçeleriniz üzerinde geri mi döneceksiniz? Kim ökçeleri üzerinde geri dönerse Allah'a hiçbir zarar veremez. Allah şükredenleri mükâfatlandıracaktır” (Âl-i İmrân 3/144). (Râvi) dedi ki: İnsanlar hıçkıra hıçkıra ağladılar. (Yine) dedi ki: Ensâr, Benî Sâide sakîfesinde Sa'd b. Ubâde'nin yanında toplandılar ve “Bizden bir emir, sizden bir emir” dediler. Ebû Bekir, Ömer b. Hattâb ve Ebû Ubeyde b. Cerrâh onların yanına gittiler. Ömer konuşmaya başlayacaktı ki Ebû Bekir onu susturdu. Ömer şöyle derdi: “Vallahi bununla ancak şunu istemiştim: Hoşuma giden bir söz hazırlamıştım; Ebû Bekir'in ona erişemeyeceğinden korktum.” Sonra Ebû Bekir konuştu; insanların en belîği olarak konuştu ve konuşmasında: “Emirler biziz, vezirler de sizsiniz” dedi. Hubâb b. Münzir: “Hayır, vallahi (bunu) yapmayız; bizden bir emir, sizden bir emir” dedi. Ebû Bekir şöyle dedi: “Hayır; fakat emirler biziz, vezirler de sizsiniz. Onlar (Kureyş), yurt bakımından Arapların en ortada olanı, soy bakımından da en köklüleridir. Ömer'e ya da Ebû Ubeyde'ye biat edin.” Ömer: “Bilakis biz sana biat ediyoruz. Sen bizim efendimiz, en hayırlımız ve Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) en sevimli olanımızsın” dedi. Ömer onun elini tutup ona biat etti; insanlar da ona biat ettiler. Biri: “Sa'd b. Ubâde'yi öldürdünüz” dedi. Ömer: “Allah onu öldürsün!” dedi.
Sahîh-i Buhârî 3667, 3668, Kitap 62, Hadis 19