Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir adam Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi. (Peygamber) hanımlarına (haber) gönderdi; “Yanımızda sudan başka bir şey yok” dediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Kim bunu (yanına) alır -ya da: misafir eder-?” buyurdu. Ensâr'dan bir adam: “Ben” dedi. Onu hanımının yanına götürdü ve: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) misafirine ikram et” dedi. Hanımı: “Yanımızda çocuklarımın azığından başka bir şey yok” dedi. (Adam): “Yemeğini hazırla, lambanı yak, çocukların akşam yemeği isterlerse onları uyut” dedi. (Kadın) yemeğini hazırladı, lambasını yaktı, çocuklarını uyuttu; sonra lambasını düzeltiyormuş gibi kalktı ve onu söndürdü. İkisi (misafire) yiyormuş gibi görünmeye başladılar ve geceyi aç geçirdiler. Sabah olunca (adam) Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gitti. (Resûlullah): “Allah bu gece sizin yaptığınıza güldü -ya da: hayret etti-” buyurdu. Bunun üzerine Allah şu âyeti indirdi: “Kendileri ihtiyaç içinde olsalar bile (onları) kendilerine tercih ederler. Kim nefsinin cimriliğinden korunursa, işte onlar kurtuluşa erenlerdir” (Haşr 59/9).
Sahîh-i Buhârî 3798, Kitap 63, Hadis 23