Ebû Bürde b. Ebû Mûsâ el-Eş'arî şöyle rivayet etti:
Abdullah b. Ömer bana: “Babamın senin babana ne dediğini biliyor musun?” dedi. “Hayır” dedim. Dedi ki: “Babam senin babana şöyle dedi: ‘Ey Ebû Mûsâ! Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte müslüman oluşumuzun, onunla birlikte hicretimizin, onunla birlikte cihadımızın ve onunla birlikte yaptığımız bütün amellerimizin bizim için sabit kalması, ondan sonra yaptığımız her amelden de başa baş, ödeşmiş olarak kurtulmamız seni sevindirir mi?’ Senin baban: ‘Hayır, vallahi! Biz Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) sonra da cihad ettik, namaz kıldık, oruç tuttuk, pek çok hayır işledik; elimizde pek çok insan müslüman oldu. Biz bunların (sevabını) umuyoruz’ dedi. Babam da: ‘Fakat ben, Ömer'in canı elinde olana yemin ederim ki onun bizim için sabit kalmasını, sonradan yaptığımız her şeyden de başa baş, ödeşmiş olarak kurtulmayı isterdim’ dedi.” Bunun üzerine ben: “Vallahi senin baban benim babamdan daha hayırlıdır” dedim.
Sahîh-i Buhârî 3915, Kitap 63, Hadis 140