Abdullah b. Mes'ûd (radıyallahu anh), Sa'd b. Muâz'dan şöyle rivayet etti:
Sa'd, Ümeyye b. Halef'in dostu idi. Ümeyye Medine'ye uğradığında Sa'd'ın yanında konaklar, Sa'd da Mekke'ye uğradığında Ümeyye'nin yanında konaklardı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'ye gelince Sa'd umre yapmak üzere yola çıktı ve Mekke'de Ümeyye'nin yanında konakladı. Ümeyye'ye: “Bana tenha bir vakit kolla; belki Beyt'i tavaf ederim” dedi. Ümeyye onu öğleye yakın bir vakitte (tavafa) çıkardı. Derken Ebû Cehil onlara rastladı ve: “Ey Ebû Safvân, yanındaki bu kim?” dedi. “Bu Sa'd'dır” dedi. Ebû Cehil ona: “Bak hele! Sizler dinden dönenleri barındırıp onlara yardım edip destek olacağınızı ileri sürdüğünüz halde seni Mekke'de güven içinde tavaf ederken görüyorum. Allah'a yemin olsun ki Ebû Safvân ile birlikte olmasaydın ailene sağ salim dönemezdin” dedi. Sa'd da sesini ona karşı yükselterek: “Allah'a yemin olsun ki bunu bana yasaklarsan ben de bundan daha ağır geleni, Medine üzerinden geçen yolunu sana yasaklarım” dedi. Ümeyye ona: “Ey Sa'd, vadi halkının efendisi Ebü'l-Hakem'e karşı sesini yükseltme” dedi. Sa'd: “Bırak bunu ey Ümeyye! Allah'a yemin olsun ki Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem): ‘Onlar seni öldürecekler’ derken işittim” dedi. Ümeyye: “Mekke'de mi?” dedi. Sa'd: “Bilmiyorum” dedi. Ümeyye buna çok korktu. Ümeyye ailesinin yanına dönünce: “Ey Ümmü Safvân, Sa'd'ın bana ne dediğini görmedin mi?” dedi. Karısı: “Sana ne dedi?” dedi. “Muhammed'in onlara, beni öldüreceklerini haber verdiğini ileri sürdü. Ona: ‘Mekke'de mi?’ dedim. ‘Bilmiyorum’ dedi” dedi. Ümeyye: “Allah'a yemin olsun ki Mekke'den çıkmayacağım” dedi.
Bedir günü gelince Ebû Cehil insanları savaşa çağırdı ve: “Kervanınıza yetişin!” dedi. Ümeyye çıkmak istemedi. Ebû Cehil ona gelip: “Ey Ebû Safvân, sen vadi halkının efendisi olduğun halde insanlar senin geride kaldığını görürlerse onlar da seninle birlikte geride kalırlar” dedi. Ebû Cehil o kadar üstüne gitti ki sonunda Ümeyye: “Madem bana galip geldin, Allah'a yemin olsun ki Mekke'deki en iyi deveyi satın alacağım” dedi. Sonra Ümeyye: “Ey Ümmü Safvân, beni (yolculuk için) hazırla” dedi. Karısı ona: “Ey Ebû Safvân, Yesribli kardeşinin sana söylediğini unuttun mu?” dedi. Ümeyye: “Hayır, onlarla birlikte yalnızca biraz uzağa gitmek istiyorum” dedi. Ümeyye yola çıkınca konakladığı her yerde devesini bağlamaya başladı. Bu hali, aziz ve celil olan Allah onu Bedir'de öldürünceye kadar sürdü.
Sahîh-i Buhârî 3950, Kitap 64, Hadis 2