Ebû Mûsâ el-Eş'arî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Hayber'e gazveye çıktığında —ya da: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) (oraya) yöneldiğinde, dedi— insanlar bir vadiye yukarıdan bakınca seslerini tekbirle yükselttiler: “Allahu ekber, Allahu ekber, lâ ilâhe illallah.” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Kendinize acıyın (yavaş olun)! Siz sağıra ya da gaibe dua etmiyorsunuz; siz işiten, yakın olana dua ediyorsunuz; o sizinle beraberdir” buyurdu. Ben Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bineğinin arkasındaydım; “Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh” derken beni işitti ve bana: “Ey Abdullah b. Kays!” dedi. “Buyur ey Allah'ın Resûlü!” dedim. “Sana cennet hazinelerinden bir hazine olan bir kelimeyi göstereyim mi?” buyurdu. “Evet ey Allah'ın Resûlü, anam babam sana feda olsun” dedim. “Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâh” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 4205, Kitap 64, Hadis 245