Sehl b. Sa'd (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Hayber günü: “Bu sancağı yarın, Allah'ın eliyle fetih nasip edeceği, Allah'ı ve Resûlü'nü seven, Allah'ın ve Resûlü'nün de kendisini sevdiği bir adama mutlaka vereceğim” buyurdu. İnsanlar o gece, (sancağın) hangisine verileceğini konuşarak geceyi geçirdiler. Sabah olunca insanlar Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına erkenden gittiler; her biri ona verilmesini umuyordu. “Ali b. Ebû Tâlib nerede?” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! O gözlerinden rahatsız” denildi. “Ona haber gönderin” buyurdu. Getirildi; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun gözlerine tükürdü ve ona dua etti; hiç ağrısı yokmuş gibi iyileşti. Sancağı ona verdi. Ali: “Ey Allah'ın Resûlü! Onlar bizim gibi oluncaya kadar onlarla savaşayım mı?” dedi. “Ağır ağır yürü; onların sahasına inince onları İslâm'a davet et ve bu konuda Allah'ın hakkından üzerlerine düşeni onlara bildir. Vallahi Allah'ın senin vasıtanla tek bir adamı hidayete erdirmesi, senin için kırmızı develere sahip olmandan daha hayırlıdır” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 4210, Kitap 64, Hadis 250