Fâtıma'nın mirası ve Ali'nin, Fâtıma'nın vefatından sonra Ebû Bekir'e biat etmesi

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) kızı Fâtıma (aleyhesselâm), Ebû Bekir'e haber gönderip Allah'ın, Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'de ve Fedek'te fey olarak verdiği mallardan ve Hayber humusundan geriye kalandan ona düşen mirasını istedi. Ebû Bekir şöyle dedi: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): ‘Bize mirasçı olunmaz; bıraktığımız sadakadır. Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ailesi ancak bu maldan yer’ buyurdu. Allah'a yemin olsun ki ben, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sadakasından hiçbir şeyi Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanındaki halinden değiştirmeyeceğim; onda mutlaka Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yaptığı gibi yapacağım.” Böylece Ebû Bekir, Fâtıma'ya ondan bir şey vermeyi kabul etmedi. Fâtıma bu yüzden Ebû Bekir'e gücendi, ondan uzak durdu ve vefat edinceye kadar onunla konuşmadı. Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) sonra altı ay yaşadı. Vefat edince kocası Ali onu geceleyin defnetti, Ebû Bekir'e haber vermedi ve namazını kendisi kıldı. Fâtıma hayatta iken Ali'nin insanlar arasında bir itibarı vardı. Fâtıma vefat edince Ali insanların yüzlerini (kendisine) yabancı buldu ve Ebû Bekir ile barışmak ve ona biat etmek istedi; o aylar boyunca biat etmemişti. Ebû Bekir'e: “Bize gel; seninle birlikte kimse gelmesin” diye haber gönderdi; Ömer'in orada bulunmasını istemiyordu. Ömer: “Hayır, Allah'a yemin olsun ki onların yanına yalnız girmeyeceksin” dedi. Ebû Bekir: “Bana ne yapabilirler ki? Allah'a yemin olsun ki onlara gideceğim” dedi. Ebû Bekir yanlarına girdi. Ali şehadet getirdi ve şöyle dedi: “Senin faziletini ve Allah'ın sana verdiğini biliyoruz. Allah'ın sana lütfettiği bir hayrı senden kıskanmadık. Fakat sen bu işte (hilâfet meselesinde) bizi bir kenara bırakıp kendi başına hareket ettin. Biz ise Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) yakınlığımızdan dolayı (bu işte) kendimize bir pay görüyorduk.” (Ali böyle konuştu) sonunda Ebû Bekir'in gözlerinden yaşlar boşandı. Ebû Bekir konuşunca şöyle dedi: “Canım elinde olana yemin olsun ki Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) akrabasını gözetmek bana kendi akrabamı gözetmekten daha sevimlidir. Bu mallar konusunda benimle sizin aranızda çıkan anlaşmazlığa gelince, ben bu hususta hayırdan geri durmadım. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bu mallar hakkında yaptığını gördüğüm hiçbir şeyi bırakmadım; mutlaka onu yaptım.” Ali, Ebû Bekir'e: “Biat için buluşma vaktin bu akşamüstüdür” dedi. Ebû Bekir öğle namazını kılınca minbere çıktı, şehadet getirdi; Ali'nin durumunu, biatten geri kalışını ve kendisine beyan ettiği özrü anlattı, sonra istiğfar etti. Ali de şehadet getirdi, Ebû Bekir'in hakkını yüceltti ve yaptığı şeye Ebû Bekir'i kıskanmasının ya da Allah'ın ona verdiği üstünlüğü inkâr etmesinin sebep olmadığını söyledi; “Fakat biz bu işte kendimize bir pay görüyorduk; o ise bizi bırakıp kendi başına hareket etti, biz de buna içerledik” dedi. Müslümanlar buna sevindiler ve: “İsabet ettin” dediler. Ali, bilinen (doğru) işe döndüğünde Müslümanlar ona yakın oldular.