Allah'a yemin olsun ki ne emredileni yapıyorsun, ne de Resûlullah'ı sıkıntıdan kurtarıyorsun

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

(Zeyd) b. Hârise, Ca'fer b. Ebû Tâlib ve Abdullah b. Revâha'nın (radıyallahu anhüm) öldürülme haberi gelince Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünden hüznü anlaşılır halde oturdu. -Âişe dedi ki: Ben kapının aralığından bakıyordum.- Derken ona bir adam gelip: “Ey Allah'ın Resûlü, Ca'fer'in kadınları...” dedi ve onların ağlamalarından söz etti. Peygamber ona, onları men etmesini emretti. Adam gitti, sonra gelip: “Onları men ettim” dedi ve kendisine itaat etmediklerini söyledi. Peygamber yine emretti. Adam gitti, sonra gelip: “Allah'a yemin olsun ki bize galip geldiler” dedi. (Âişe) Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem): “Öyleyse ağızlarına toprak saç” buyurduğunu söyledi. Âişe dedi ki: Ben de: “Allah burnunu yere sürtsün! Allah'a yemin olsun ki ne (emredileni) yapıyorsun, ne de Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) sıkıntıdan kurtarıyorsun” dedim.