Kur'an'ı en çok ben bildiğim için altı ya da yedi yaşındayken kavmime imam oldum.

Amr b. Seleme (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

(Eyyûb dedi ki:) Ebû Kılâbe bana: “Onunla karşılaşıp ona sormaz mısın?” dedi. Ben de onunla karşılaştım ve ona sordum. O şöyle dedi: İnsanların uğrak yeri olan bir su başında bulunuyorduk. Yanımızdan süvari kafileleri geçerdi; onlara: “İnsanlara ne oluyor, insanlara ne oluyor? Bu adam nedir (kimdir)?” diye sorardık. Onlar da: “Allah'ın kendisini gönderdiğini, ona vahyettiğini -ya da Allah'ın ona şunu vahyettiğini- iddia ediyor” derlerdi. Ben o sözü ezberlerdim; sanki göğsüme yapıştırılıyordu. Araplar Müslüman olmak için fethi bekliyorlar ve: “Onu kavmiyle baş başa bırakın; eğer onlara galip gelirse o, sadık bir peygamberdir” diyorlardı. Fetih ehlinin vakası olunca her kavim Müslüman olmakta acele etti. Babam da kavmimden önce Müslüman oldu. (Babam) dönüp gelince şöyle dedi: “Vallahi size gerçekten Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanından geliyorum. O şöyle buyurdu: ‘Şu namazı şu vakitte kılın, şunu da şu vakitte kılın. Namaz vakti gelince biriniz ezan okusun, Kur'an'ı en çok bileniniz de size imam olsun.’” Baktılar; benden daha çok Kur'an bilen kimse yoktu; çünkü ben süvarilerden (Kur'an) öğreniyordum. Beni önlerine geçirdiler; ben altı ya da yedi yaşındaydım. Üzerimde bir bürde vardı; secdeye gittiğimde üstümden çekiliyordu. Mahalleden bir kadın: “Okuyucunuzun kıçını bizden örtmez misiniz?” dedi. Bunun üzerine (bez) satın alıp bana bir gömlek biçtiler. Hiçbir şeye o gömleğe sevindiğim kadar sevinmedim.