Sizden kim Muhammed'e tapıyor idiyse, bilsin ki Muhammed ölmüştür; Allah ise diridir, ölmez

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Ebû Bekir (radıyallahu anh), Sunh'taki evinden bir at üzerinde geldi, attan indi ve mescide girdi. İnsanlarla konuşmadan Âişe'nin yanına girdi ve hibera (Yemen) kumaşından bir örtüyle örtülmüş olan Resûlullah'e (sallallahu aleyhi ve sellem) yöneldi. Yüzünü açtı, sonra üzerine eğilip onu öptü ve ağladı. Sonra şöyle dedi: “Babam ve annem sana feda olsun! Allah'a yemin ederim ki Allah sana iki ölümü bir arada yaşatmayacaktır. Sana yazılmış olan ölümü ise tattın.”

Zührî şöyle dedi: Ebû Seleme bana Abdullah b. Abbâs'tan şunu rivayet etti: Ömer insanlarla konuşurken Ebû Bekir çıktı ve: “Otur ey Ömer!” dedi. Ömer oturmaktan kaçındı. İnsanlar ona (Ebû Bekir'e) yöneldiler ve Ömer'i bıraktılar. Ebû Bekir şöyle dedi: “İmdi; sizden kim Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve sellem) tapıyor idiyse, bilsin ki Muhammed ölmüştür. Sizden kim Allah'a ibadet ediyor idiyse, şüphesiz Allah diridir, ölmez. Allah şöyle buyurmuştur: 'Muhammed ancak bir peygamberdir; ondan önce de peygamberler gelip geçmiştir...' (Âl-i İmrân 3/144) '...şükredenler' sözüne kadar.” (İbn Abbâs) şöyle dedi: Allah'a yemin olsun ki sanki insanlar, Ebû Bekir bu âyeti okuyuncaya kadar Allah'ın bu âyeti indirdiğini bilmiyorlardı. Bütün insanlar onu ondan aldılar; insanlardan işittiğim herkes onu okuyordu.

(Zührî dedi ki:) Saîd b. Müseyyeb bana, Ömer'in şöyle dediğini haber verdi: “Allah'a yemin olsun ki Ebû Bekir'in onu okuduğunu işitir işitmez dehşete kapıldım; öyle ki ayaklarım beni taşımaz oldu ve onun bu âyeti okuduğunu işitip Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat ettiğini anladığımda yere yığıldım.”