Onlar melekler idi; senin sesine yaklaştılar. Eğer okusaydın insanlar sabahleyin onlara bakardı.

Üseyd b. Hudayr (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Bir gece o Bakara sûresini okurken atı yanında bağlı idi. Birden at şahlandı. (Üseyd) sustu, at da sakinleşti. Okudu, at yine şahlandı. Sustu, at da sakinleşti. Sonra okudu, at yine şahlandı. Bunun üzerine (okumayı) bıraktı. Oğlu Yahyâ da ata yakındı; atın ona zarar vermesinden korktu. Onu (oradan) çekince başını gökyüzüne kaldırdı; nihayet onu göremez oldu. Sabah olunca Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) anlattı. (Peygamber): “Oku ey İbn Hudayr! Oku ey İbn Hudayr!” buyurdu. (Üseyd) şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Atın Yahyâ'yı çiğnemesinden korktum; o, ona yakındı. Başımı kaldırdım ve ona yöneldim. Başımı gökyüzüne kaldırdım; bir de baktım ki gölgelik gibi bir şey, içinde kandiller gibi şeyler var. (Yükselip) çıktı, nihayet onu göremez oldum.” (Peygamber): “Bunun ne olduğunu biliyor musun?” buyurdu. “Hayır” dedi. “Onlar melekler idi; senin sesine yaklaştılar. Eğer okusaydın sabaha kadar kalırlar, insanlar onlara bakar, onlar da insanlardan gizlenmezlerdi” buyurdu.

İbnü'l-Hâd şöyle dedi: Bu hadisi bana Abdullah b. Habbâb da Ebû Saîd el-Hudrî'den, o da Üseyd b. Hudayr'dan rivayet etti.