Git, yanındaki Kur'an karşılığında onu sana nikâhladım.

Sehl b. Sa'd (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Bir kadın Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip: “Ey Allah'ın Resûlü! Kendimi sana hibe etmeye geldim” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona baktı; bakışını onun üzerinde yukarı kaldırıp indirdi, sonra başını eğdi. Kadın, onun kendisi hakkında bir karar vermediğini görünce oturdu. Bunun üzerine ashâbından bir adam kalkıp: “Ey Allah'ın Resûlü! Senin ona ihtiyacın yoksa onu bana nikâhla” dedi. “Yanında (mehir olarak verecek) bir şey var mı?” buyurdu. Adam: “Hayır, vallahi yok ey Allah'ın Resûlü” dedi. “Ailene git, bak bakalım bir şey bulabilecek misin?” buyurdu. Adam gitti, sonra dönüp: “Hayır, vallahi ey Allah'ın Resûlü, bir şey bulamadım” dedi. “Bak, demirden bir yüzük de olsa” buyurdu. Adam gitti, sonra dönüp: “Hayır, vallahi ey Allah'ın Resûlü, demirden bir yüzük de (bulamadım); fakat işte şu izarım var -Sehl dedi ki: Onun ridâsı yoktu- yarısı onun olsun” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “İzarını ne yapacaksın? Sen giyersen onun üzerinde ondan bir şey olmaz; o giyerse senin üzerinde bir şey olmaz” buyurdu. Adam oturdu; oturuşu uzayınca kalktı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onu dönüp giderken gördü ve çağrılmasını emretti; o da çağrıldı. Gelince: “Kur'an'dan yanında ne var?” buyurdu. Adam: “Yanımda şu sûre, şu sûre ve şu sûre var” deyip onları saydı. “Onları ezberden okuyabiliyor musun?” buyurdu. “Evet” dedi. “Git, yanındaki Kur'an karşılığında onu sana nikâhladım” buyurdu.