Resûlullah bu maldan ailesinin bir yıllık nafakasını harcar, kalanını Allah'ın malının konduğu yere koyardı.

Mâlik b. Evs b. Hadesân şöyle anlattı:

Ömer'in yanına girmek üzere gittim. (Oradayken) kapıcısı Yerfâ' gelip: “Osman, Abdurrahman, Zübeyr ve Sa'd izin istiyorlar; onları kabul eder misin?” dedi. Ömer: “Evet” dedi ve onlara izin verdi. Girip selam verdiler ve oturdular. Sonra Yerfâ' biraz bekledi ve Ömer'e: “Ali ile Abbas'ı kabul eder misin?” dedi. “Evet” dedi ve ikisine izin verdi. İçeri girince selam verip oturdular. Abbas: “Ey mü'minlerin emîri! Benimle bunun arasında hüküm ver” dedi. Osman ve arkadaşlarından oluşan topluluk: “Ey mü'minlerin emîri! Aralarında hüküm ver ve birini ötekinden rahatlat” dediler. Ömer şöyle dedi: “Ağır olun! Göğün ve yerin kendisiyle ayakta durduğu Allah adına size soruyorum: Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘Bize mirasçı olunmaz; bıraktığımız sadakadır’ dediğini biliyor musunuz?” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bununla kendisini kastediyordu. Topluluk: “Evet, bunu söyledi” dedi. Bunun üzerine Ömer, Ali ile Abbas'a dönerek: “Allah adına size soruyorum, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bunu söylediğini biliyor musunuz?” dedi. İkisi: “Evet, bunu söyledi” dediler. Ömer şöyle dedi: “Öyleyse size bu meseleyi anlatayım: Allah bu mal konusunda Resûlü'ne (sallallahu aleyhi ve sellem) başka hiç kimseye vermediği bir şeyi has kıldı. Allah şöyle buyurdu: ‘Allah'ın onlardan Resûlü'ne fey olarak verdiği şeye gelince, siz onun için ne at ne de deve koşturdunuz...’ -‘...kadirdir’ sözüne kadar- (Haşr 59/6). Böylece bu (mal) Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) has kılındı. Allah'a yemin olsun ki o, bunu sizi bırakıp kendisine ayırmadı, size tercih edip kendine tahsis etmedi; onu size verdi ve aranızda dağıttı; nihayet ondan bu mal kaldı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bu maldan ailesinin bir yıllık nafakasını harcar, sonra kalanını alır ve onu Allah'ın malının konduğu yere koyardı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) hayatı boyunca böyle yaptı. Allah adına size soruyorum, bunu biliyor musunuz?” “Evet” dediler. Ali ile Abbas'a: “Allah adına size soruyorum, bunu biliyor musunuz?” dedi. İkisi: “Evet” dediler. (Ömer devam etti:) “Sonra Allah, Peygamberi'nin (sallallahu aleyhi ve sellem) ruhunu aldı. Ebû Bekir: ‘Ben Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) velisiyim’ dedi ve onu teslim aldı; onda Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yaptığı gibi davrandı. Siz ikiniz o zaman -Ali ile Abbas'a yöneldi- Ebû Bekir'in şöyle şöyle olduğunu iddia ediyordunuz. Allah bilir ki o, bu işte doğru, iyi, isabetli ve hakka tâbi idi. Sonra Allah, Ebû Bekir'in ruhunu aldı. Ben de: ‘Ben Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ve Ebû Bekir'in velisiyim’ dedim ve onu iki yıl elimde tuttum; onda Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ve Ebû Bekir'in yaptığı gibi davrandım. Sonra ikiniz sözünüz bir, işiniz birlik olarak bana geldiniz. Sen (Abbas) kardeşinin oğlundan payını istemeye geldin; bu da (Ali) hanımının babasından payını istemeye geldi. Ben de: ‘Dilerseniz, Allah'ın ahdi ve misakı üzerinize olmak üzere, onda Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yaptığı, Ebû Bekir'in yaptığı ve ben onu üstlendiğimden beri benim yaptığım gibi davranacağınız şartıyla onu size teslim ederim; yoksa bu konuda benimle konuşmayın’ dedim. Siz de: ‘Onu bu şartla bize teslim et’ dediniz. Ben de onu bu şartla size teslim ettim. Allah adına size soruyorum, onu bu şartla onlara teslim ettim mi?” Topluluk: “Evet” dedi. Sonra Ali ile Abbas'a yönelip: “Allah adına size soruyorum, onu bu şartla size teslim ettim mi?” dedi. İkisi: “Evet” dediler. (Ömer) şöyle dedi: “Benden bundan başka bir hüküm mü istiyorsunuz? İzniyle göğün ve yerin ayakta durduğu Allah'a yemin olsun ki kıyamet kopuncaya kadar bu konuda bundan başka bir hüküm vermem. Eğer onu (idare etmekten) aciz kalırsanız bana geri verin; onu sizin yerinize ben idare ederim.”