Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) (Medine'ye) geldiğinde Ebû Bekir ve Bilâl hummaya tutuldular. Yanlarına girdim ve: “Babacığım, kendini nasıl buluyorsun? Ey Bilâl, kendini nasıl buluyorsun?” dedim. Ebû Bekir humma kendisini yakaladığında şöyle derdi:
“Her kişi ailesi içinde sabahlar, / Ölüm ise ona nalınının bağından daha yakındır.”
Bilâl de (humma) kendisinden çekilince sesini yükseltir ve şöyle derdi:
“Ah keşke bilsem, bir gece etrafımda izhir ve celîl otları varken bir vadide geceleyecek miyim? / Bir gün Mecenne sularına varacak mıyım? Şâme ve Tafîl (dağları) bana görünecek mi?”
Âişe dedi ki: Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip ona haber verdim. Şöyle buyurdu: “Allah'ım! Mekke'yi sevdiğimiz gibi ya da daha fazla Medine'yi bize sevdir. Onu sağlıklı kıl, sâ'ını ve müddünü bizim için bereketli kıl, hummasını da (oradan) taşı ve Cuhfe'ye götür.”
Sahîh-i Buhârî 5677, Kitap 75, Hadis 37