Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) tatlıyı severdi, balı da severdi. İkindiyi kıldığında hanımlarını dolaşır, onlara yakınlaşırdı. (Bir gün) Hafsa'nın yanına girdi ve onun yanında kalmakta olduğundan daha fazla kaldı. Bunun sebebini sordum. Bana: “Kavminden bir kadın ona bir tulum bal hediye etti; o da Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) ondan bir şerbet içirdi” denildi. Ben: “Vallahi ona mutlaka bir hile yapacağız” dedim. Bunu Sevde'ye anlattım ve şöyle dedim: “Yanına girdiğinde sana yaklaşacaktır. Ona: ‘Ey Allah'ın Resûlü! Meğâfîr mi yedin?’ de. O: ‘Hayır’ diyecektir. Ona: ‘Bu koku nedir?’ de. -Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) kendisinden bir koku duyulması çok ağır gelirdi.- O: ‘Hafsa bana bir şerbet bal içirdi’ diyecektir. Ona: ‘Arısı urfut özünü emmiş’ de. Ben de bunu söyleyeceğim. Ey Safiyye! Sen de bunu söyle.” (Peygamber) Sevde'nin yanına girince -(Âişe) dedi ki:- Sevde şöyle anlatır: “Kendisinden başka ilâh olmayan Allah'a yemin ederim ki, o daha kapıda iken senden korktuğum için bana söylediğin şeyi ona hemen söylemeye az kalmıştım. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yaklaşınca: ‘Ey Allah'ın Resûlü! Meğâfîr mi yedin?’ dedim. ‘Hayır’ buyurdu. ‘Peki bu koku nedir?’ dedim. ‘Hafsa bana bir şerbet bal içirdi’ buyurdu. ‘Arısı urfut özünü emmiş’ dedim.” Benim yanıma girince ona aynısını söyledim. Safiyye'nin yanına girdi, o da ona aynısını söyledi. Hafsa'nın yanına girince (Hafsa) ona: “Ey Allah'ın Resûlü! Sana ondan içirmeyeyim mi?” dedi. “Ona ihtiyacım yok” buyurdu. (Âişe) dedi ki: Sevde: “Sübhânallah! Andolsun onu (ondan) mahrum bıraktık” diyordu. Ben de ona: “Sus!” dedim.
Sahîh-i Buhârî 6972, Kitap 90, Hadis 19