Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
İftira ehli ona (söylediklerini) söylediği zaman (Âişe) dedi ki: Vahiy gecikince Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), Ali b. Ebû Tâlib'i ve Üsâme b. Zeyd'i çağırdı; ailesinden ayrılma hususunda onlara soruyor ve onlarla istişare ediyordu. Üsâme, ailesinin suçsuzluğu hakkında bildiği şeyi söyleyerek görüş bildirdi. Ali ise şöyle dedi: “Allah sana darlık vermemiştir; ondan başka kadınlar çoktur. Câriyeye sor, sana doğruyu söyler.” (Peygamber câriyeye): “Seni şüpheye düşüren bir şey gördün mü?” diye sordu. (Câriye) şöyle dedi: “Onun, ailesinin hamurunu bırakıp uyuyan, evdeki kümes hayvanının gelip onu yediği genç yaşta bir kız olmasından fazla bir şey görmedim.” Bunun üzerine (Peygamber) minbere çıktı ve şöyle buyurdu: “Ey müslümanlar topluluğu! Ailem hakkında eziyeti bana kadar ulaşan bir adama karşı kim beni mazur görür? Vallahi ben ailem hakkında hayırdan başka bir şey bilmiyorum.” Ve Âişe'nin suçsuzluğunu zikretti.
Ebû Üsâme de Hişâm'dan (rivayetle) dedi ki:
Sahîh-i Buhârî 7369, Kitap 96, Hadis 96