Allah mü'minleri kıyamet günü toplar; Âdem, Nûh, İbrâhîm, Mûsâ ve Îsâ'dan sonra Muhammed şefaat eder.

Enes (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Allah kıyamet günü mü'minleri bu şekilde toplar. Onlar: ‘Rabbimize (bizim için) şefaat edecek birini arasak da bizi bu yerimizden kurtarsa!’ derler. Âdem'e gelirler ve: ‘Ey Âdem! İnsanları (hâllerini) görmüyor musun? Allah seni eliyle yarattı, meleklerini sana secde ettirdi ve sana her şeyin isimlerini öğretti. Rabbimize bizim için şefaat et de bizi bu yerimizden kurtarsın’ derler. O: ‘Ben o (makamda) değilim’ der -ve işlediği hatasını onlara anar-, ‘fakat Nûh'a gidin; çünkü o, Allah'ın yeryüzü halkına gönderdiği ilk resûldür.’ Nûh'a gelirler; o: ‘Ben o (makamda) değilim’ der -ve işlediği hatasını anar-, ‘fakat Rahmân'ın dostu İbrâhîm'e gidin.’ İbrâhîm'e gelirler; o: ‘Ben o (makamda) değilim’ der -ve işlediği hatalarını onlara anar-, ‘fakat Allah'ın kendisine Tevrat'ı verdiği ve onunla konuştuğu bir kul olan Mûsâ'ya gidin.’ Mûsâ'ya gelirler; o: ‘Ben o (makamda) değilim’ der -ve işlediği hatasını onlara anar-, ‘fakat Allah'ın kulu, resûlü, kelimesi ve ruhu olan Îsâ'ya gidin.’ Îsâ'ya gelirler; o: ‘Ben o (makamda) değilim; fakat geçmiş ve gelecek günahları bağışlanmış bir kul olan Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gidin’ der. Bunun üzerine bana gelirler. Ben de gider, Rabbimin huzuruna girmek için izin isterim; bana izin verilir. Rabbimi gördüğümde O'na secdeye kapanırım. Allah beni dilediği kadar (o hâlde) bırakır. Sonra bana: ‘(Başını) kaldır ey Muhammed! Söyle, işitilsin; iste, verilsin; şefaat et, şefaatin kabul edilsin’ denir. Ben de Rabbime, bana öğrettiği övgülerle hamd ederim. Sonra şefaat ederim; bana bir sınır belirler, ben de onları cennete koyarım. Sonra dönerim; Rabbimi gördüğümde secdeye kapanırım. Allah beni dilediği kadar (o hâlde) bırakır. Sonra: ‘(Başını) kaldır ey Muhammed! Söyle, işitilsin; iste, verilsin; şefaat et, şefaatin kabul edilsin’ denir. Ben de Rabbime, Rabbimin bana öğrettiği övgülerle hamd ederim. Sonra şefaat ederim; bana bir sınır belirler, ben de onları cennete koyarım. Sonra dönerim; Rabbimi gördüğümde secdeye kapanırım. Allah beni dilediği kadar (o hâlde) bırakır. Sonra: ‘(Başını) kaldır ey Muhammed! Söyle, işitilsin; iste, verilsin; şefaat et, şefaatin kabul edilsin’ denir. Ben de Rabbime, bana öğrettiği övgülerle hamd ederim. Sonra şefaat ederim; bana bir sınır belirler, ben de onları cennete koyarım. Sonra dönerim ve: ‘Ey Rabbim! Ateşte, Kur'an'ın alıkoyduğu ve ebedî kalması gerekmiş olanlardan başka kimse kalmadı’ derim.”

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Lâ ilâhe illallah diyen ve kalbinde arpa ağırlığınca hayır bulunan kimse ateşten çıkar. Sonra Lâ ilâhe illallah diyen ve kalbinde buğday ağırlığınca hayır bulunan kimse ateşten çıkar. Sonra Lâ ilâhe illallah diyen ve kalbinde zerre ağırlığınca hayır bulunan kimse ateşten çıkar.”