Allahım! Etrafımıza yağdır, üzerimize değil.

Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında Medine halkı kıtlığa uğradı. O bir cuma günü bize hutbe okurken bir adam kalkıp şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Atlar helâk oldu, koyunlar helâk oldu; Allah'a dua et de bize yağmur versin.” (Resûlullah) ellerini uzattı ve dua etti. Enes dedi ki: Gök cam gibi (bulutsuz) idi. Derken bir rüzgâr esti, sonra bir bulut meydana getirdi, sonra (bulutlar) toplandı, sonra gök (bulutlarının) ağızlarını açtı (bardaktan boşanırcasına yağdı). Evlerimize varıncaya kadar suya bata çıka yürüyerek (mescitten) çıktık. Yağmur öbür cumaya kadar dinmedi. O adam -ya da başkası- ona kalkıp şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Evler yıkıldı; Allah'a dua et de onu durdursun.” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) tebessüm etti, sonra: “(Allahım!) Etrafımıza (yağdır), üzerimize değil” buyurdu. Buluta baktım; Medine'nin etrafında bir taç gibi yarılıp açılıyordu.