Abdullah b. Amr (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında güneş tutuldu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) (namaza) durdu; neredeyse rükû etmeyecekti, sonra rükû etti. Neredeyse (başını) kaldırmayacaktı, sonra kaldırdı. Neredeyse secde etmeyecekti, sonra secde etti. Neredeyse (başını) kaldırmayacaktı, sonra kaldırdı. Neredeyse secde etmeyecekti, sonra secde etti. Neredeyse (başını) kaldırmayacaktı, sonra kaldırdı. Diğer rekâtta da bunun aynısını yaptı. Sonra son secdesinde (nefesini) üfledi ve “Of, of!” dedi. Sonra şöyle dedi: “Rabbim! Ben onların içindeyken onlara azap etmeyeceğini bana vaat etmedin mi? Onlar istiğfar ederlerken onlara azap etmeyeceğini bana vaat etmedin mi?” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) namazını bitirdiğinde güneş açılmıştı. (Râvi) hadisi (sonuna kadar) aktardı.
Sünen-i Ebû Dâvûd 1194, Kitap 3, Hadis 34