Ashab Kur'an'ı üç, beş, yedi, dokuz, on bir, on üç sûre ve tek başına mufassal hizbi olarak bölerdi.

Evs b. Huzeyfe (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Sakîf heyeti içinde Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına geldik. Ahlâf (antlaşmalı kollar) Mugîre b. Şu'be'nin yanına indi; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) de Benî Mâlik'i kendisine ait bir çadıra yerleştirdi. Müsedded dedi ki: (Evs) Sakîf'ten Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına gelen heyetin içindeydi. (Evs) dedi ki: Her gece yatsıdan sonra yanımıza gelir, bizimle konuşurdu. Ebû Saîd dedi ki: Ayakta durarak (konuşurdu); öyle ki uzun süre ayakta kalmaktan ağırlığını bir ayağından diğerine verirdi. Bize en çok anlattığı şey, kavmi Kureyş'ten çektikleriydi. Sonra şöyle derdi: “(Durum) eşit değildi; zayıf bırakılmış ve hor görülmüştük -Müsedded ”Mekke'de“ dedi-. Medine'ye çıkınca bizimle onlar arasında savaş nöbetleşe oldu; bazen biz onlara üstün geliyorduk, bazen onlar bize üstün geliyordu.” Bir gece, yanımıza geldiği vakitten geç kaldı. “Bu gece bize geç kaldın” dedik. Şöyle buyurdu: “Kur'an'dan (okuduğum) cüzümün vakti üzerime geldi; onu tamamlamadan gelmek istemedim.” Evs dedi ki: Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabına Kur'an'ı nasıl hizplere ayırdıklarını sordum. “Üç, beş, yedi, dokuz, on bir, on üç (sûre) ve tek başına mufassal hizbi” dediler.

Ebû Dâvûd dedi ki: Ebû Saîd'in hadisi daha tamdır.