Ali (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Ben öyle bir adamdım ki, Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) bir hadis işittiğimde Allah beni ondan dilediği kadar faydalandırırdı. Ashabından biri bana (bir hadis) rivayet ettiğinde ona yemin ettirirdim; bana yemin edince onu tasdik ederdim. Ebû Bekir de bana rivayet etti -ve Ebû Bekir (radıyallahu anh) doğru söyledi-; şöyle dedi: Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyururken işittim: “Bir günah işleyip de güzelce temizlenen, sonra kalkıp iki rekât namaz kılan, sonra Allah'tan bağışlanma dileyen hiçbir kul yoktur ki Allah onu bağışlamasın.” Sonra şu âyeti sonuna kadar okudu: “Onlar ki bir hayasızlık yaptıklarında ya da kendilerine zulmettiklerinde Allah'ı anarlar...” (Âl-i İmrân 3/135)
Sünen-i Ebû Dâvûd 1521, Kitap 8, Hadis 106