Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Ömer b. el-Hattâb'ı sadaka (toplamak) üzere gönderdi. İbn Cemîl, Hâlid b. el-Velîd ve Abbâs (vermekten) kaçındılar. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “İbn Cemîl'in hoşnutsuzluğu, ancak fakir iken Allah'ın onu zengin etmesindendir. Hâlid b. el-Velîd'e gelince, siz Hâlid'e haksızlık ediyorsunuz; o, zırhlarını ve savaş teçhizatını Allah yolunda vakfetmiştir. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) amcası Abbâs'a gelince, o (zekât) benim üzerimedir, bir misli de beraberinde.” Sonra şöyle buyurdu: “Bilmez misin ki kişinin amcası babanın eşidir (aynı kökten gelir)” -ya da “babasının eşidir”-.
Sünen-i Ebû Dâvûd 1623, Kitap 9, Hadis 68