Sehle, Sâlim'i beş defa emzirdi; diğer hanımlar bunun yalnız Sâlim'e tanınmış bir ruhsat olduğunu söylediler.

Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımı Âişe ile Ümmü Seleme (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Ebû Huzeyfe b. Utbe b. Rebîa b. Abdişems, Sâlim'i evlat edinmiş ve onu kardeşinin kızı Hind bint el-Velîd b. Utbe b. Rebîa ile evlendirmişti. Sâlim, Ensâr'dan bir kadının âzatlısıydı. (Bu evlat edinme,) Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) Zeyd'i evlat edinmesi gibiydi. Câhiliye döneminde kim bir adamı evlat edinirse, insanlar onu ona nispet ederek çağırırlar ve o, onun mirasına varis kılınırdı. Nihayet Allah Sübhânehû ve Teâlâ bu hususta “Onları babalarına nispet ederek çağırın” âyetinden “...dinde kardeşleriniz ve dostlarınızdır” sözüne kadar (Ahzâb 33/5) indirdi. Bunun üzerine (evlatlıklar) babalarına nispet edildiler. Babası bilinmeyen kimse ise (birinin) mevlâsı ve din kardeşi oldu.

Bunun üzerine Ebû Huzeyfe'nin hanımı Sehle bint Süheyl b. Amr el-Kureşî, sonra el-Âmirî gelip şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Biz Sâlim'i (öz) evladımız görürdük. Benimle ve Ebû Huzeyfe ile aynı evde kalırdı ve beni ev elbisesiyle görürdü. Allah azze ve celle ise onlar hakkında bildiğin (hükmü) indirdi. Onun hakkında ne düşünürsün?” Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Onu emzir” buyurdu. O da onu beş defa emzirdi; böylece Sâlim onun süt oğlu yerine geçti.

İşte bu sebeple Âişe (radıyallahu anhâ), görmesini ve yanına girmesini istediği kimseyi, büyük olsa bile, kız kardeşlerinin kızlarına ve erkek kardeşlerinin kızlarına beş defa emzirmelerini emrederdi; sonra o kişi onun yanına girerdi. Ümmü Seleme ve Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) diğer hanımları ise beşikteyken emmedikçe bu tür bir emzirmeyle insanlardan hiç kimseyi yanlarına almaktan kaçındılar ve Âişe'ye: “Allah'a yemin ederiz ki bilmiyoruz; belki bu, Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) insanlar arasında yalnız Sâlim'e tanınmış bir ruhsattı” dediler.