Abdullah b. Mes'ûd'un hanımı Zeyneb (radıyallahu anhâ) şöyle anlattı:
Abdullah dedi ki: Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyururken işittim: “Rukyeler, muskalar (temîmeler) ve tivele (sevgi büyüsü) şirktir.” (Zeyneb) dedi ki: Ben: “Niçin böyle diyorsun? Vallahi gözüm çapak atıyordu; ben de falan Yahudi'ye gidip geliyordum, bana rukye yapıyordu; rukye yapınca (gözüm) diniyordu” dedim. Abdullah şöyle dedi: “O ancak şeytanın işidir; (şeytan) onu eliyle dürtüyordu, (Yahudi) ona rukye yapınca ondan el çekiyordu. Senin için, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) dediği gibi demen yeterdi: ‘Ezhibi'l-be'se rabbe'n-nâs, işfi ente'ş-şâfî, lâ şifâe illâ şifâük, şifâen lâ yüğâdiru sekamen’ (Sıkıntıyı gider, ey insanların Rabbi! Şifa ver, şifa veren sensin. Senin şifandan başka şifa yoktur. Hiçbir hastalık bırakmayan bir şifa ver).”
Sünen-i Ebû Dâvûd 3883, Kitap 29, Hadis 29