Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Âmâ bir adamın, Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) söven ve onu kötüleyen bir ümmü veledi (kendisinden çocuk doğurmuş cariyesi) vardı. (Adam) onu (bundan) men ederdi, o ise vazgeçmezdi; onu azarlardı, o ise yola gelmezdi. (İbn Abbâs) dedi ki: Bir gece (kadın) Peygamber'i (sallallahu aleyhi ve sellem) kötülemeye ve ona sövmeye başladı. (Adam) mığvelı (kısa kılıç benzeri bir bıçağı) alıp karnına koydu ve üzerine abanarak onu öldürdü. (Kadının) iki ayağı arasına bir çocuk düştü ve orayı kana buladı. Sabah olunca bu durum Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) anlatıldı. (Peygamber) insanları topladı ve şöyle buyurdu: “Bu işi yapan adama, Allah adına and veriyorum -benim onun üzerinde hakkım vardır- kalksın!” Bunun üzerine âmâ (adam) insanların arasından geçerek ve titreyerek kalktı, nihayet Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) önüne oturdu ve şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Onun sahibi benim. Sana söver ve seni kötülerdi; onu men ederdim, vazgeçmezdi; onu azarlardım, yola gelmezdi. Ondan iki inci gibi iki oğlum var; bana karşı da yumuşak huyluydu. Dün gece sana sövmeye ve seni kötülemeye başladı; ben de mığvelı alıp karnına koydum ve üzerine abanarak onu öldürdüm.” Bunun üzerine Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Haberiniz olsun, şahit olun ki onun kanı hederdir (karşılıksızdır)” buyurdu.
Sünen-i Ebû Dâvûd 4361, Kitap 40, Hadis 11