Onlardan birinin Resûlullah ile yüzü tozlanan bir savaşta bulunması, sizden birinin ömür boyu amelinden hayırlıdır.

Riyâh b. el-Hâris şöyle anlattı:

Kûfe mescidinde falan kişinin yanında oturuyordum; yanında Kûfe ehli vardı. Saîd b. Zeyd b. Amr b. Nüfeyl geldi. (O kişi) ona “Hoş geldin” dedi, onu selâmladı ve taht üzerinde ayağının yanına oturttu. Sonra Kûfe ehlinden Kays b. Alkame denilen bir adam geldi; onun karşısına geçti ve sövdü de sövdü. Saîd: “Bu adam kime sövüyor?” dedi. (O kişi): “Ali'ye sövüyor” dedi. (Saîd) şöyle dedi: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabına senin yanında sövülüyor da sen ne karşı çıkıyorsun ne de (bunu) değiştiriyorsun, öyle mi görüyorum? Ben Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) -ki onun söylemediği bir şeyi ona isnat etmekten müstağniyim; yoksa yarın ona kavuştuğumda bunu bana sorar- şöyle buyururken işittim: 'Ebû Bekir cennettedir, Ömer cennettedir.'” (Râvi öncekinin) anlamını sürdürdü. Sonra (Saîd) şöyle dedi: “Onlardan bir adamın Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte yüzünün toza bulandığı bir savaşta bulunması, -Nûh'un ömrü kadar ömür verilse bile- sizden birinin bütün ömrü boyunca yaptığı amelden daha hayırlıdır.”