Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) hastalığında: “Yanımda ashâbımdan bazılarının olmasını isterdim” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Sana Ebû Bekir'i çağırmayalım mı?” dedik; sustu. “Sana Ömer'i çağırmayalım mı?” dedik; sustu. “Sana Osman'ı çağırmayalım mı?” dedik; “Evet” buyurdu. Osman geldi, (Peygamber) onunla baş başa kaldı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) onunla konuşmaya başladı; Osman'ın yüzü ise değişiyordu.
Kays dedi ki: Osman'ın azatlısı Ebû Sehle bana anlattı ki, Osman b. Affân Dâr (kuşatma) günü şöyle demiş: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana bir ahid (vasiyet) verdi; ben de ona doğru gidiyorum.” Ali (b. Muhammed) kendi rivayetinde: “Ben ona sabredeceğim” dedi. Kays dedi ki: (Sahâbîler) o ahdin o gün olduğunu düşünüyorlardı.
Sünen-i İbn Mâce 113, Mukaddime, Hadis 113