Ümmetimden hiç kimse benden sonra, benim vefatımdan daha ağır bir musibete uğramayacaktır.

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) kendisiyle insanlar arasındaki bir kapıyı açtı –yahut bir perdeyi kaldırdı–; bir de baktı ki insanlar Ebû Bekir'in arkasında namaz kılıyorlar. Onların hâllerinin güzelliğinden gördüğü şeye karşılık Allah'a hamd etti; Allah'ın, kendisinden sonra onları gördüğü bu hâl üzere gözetmesini umuyordu. Sonra şöyle buyurdu: “Ey insanlar! İnsanlardan –yahut müminlerden– herhangi biri bir musibete uğrarsa, başkası sebebiyle kendisine isabet eden musibete karşı, benim (vefatım) sebebiyle uğradığı musibetle teselli bulsun. Çünkü ümmetimden hiç kimse benden sonra, kendisine benim (vefatım) musibetimden daha ağır gelecek bir musibete asla uğramayacaktır.”