Ailemden bana ilk kavuşacak olan sensin; müminlerin kadınlarının efendisi olmaya razı olmaz mısın?

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımları toplandı; içlerinden hiçbir kadın geride kalmadı. Fâtıma geldi; yürüyüşü sanki Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yürüyüşüydü. (Peygamber) “Kızım hoş geldin!” dedi. Sonra onu sol tarafına oturttu, ardından ona gizlice bir söz söyledi; Fâtıma ağladı. Sonra yine onunla gizlice konuştu; bu sefer de güldü. Ona: “Seni ağlatan nedir?” dedim. “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sırrını ifşa edecek değilim” dedi. Ben de: “Bugünkü gibi hüzne bu kadar yakın bir sevinç görmedim” dedim. Ağladığı zaman ona: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bizi bırakıp sana özel bir söz söyledi, sonra sen ağlıyor musun?” dedim ve ona ne söylediğini sordum. “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sırrını ifşa edecek değilim” dedi. Nihayet (Resûlullah) vefat edince ona ne söylediğini sordum. Şöyle dedi: “Bana, Cebrâil'in her yıl Kur'ân'ı kendisiyle bir kere karşılıklı okuduğunu (mukabele ettiğini), bu yıl ise iki kere karşılıklı okuduğunu anlattı ve şöyle buyurdu: 'Ecelimin gelip çattığını sanıyorum. Ailemden bana ilk kavuşacak olan sensin. Ben senin için ne güzel bir öncüyüm!' Bunun üzerine ağladım. Sonra benimle gizlice konuştu ve şöyle buyurdu: 'Müminlerin kadınlarının –yahut bu ümmetin kadınlarının– efendisi olmaya razı olmaz mısın?' Ben de buna güldüm.”