Çocuğun ya da babanın elde ettiği velâ, kim olursa olsun onun asabesine aittir.

Amr b. Şuayb'ın dedesi (Abdullah b. Amr) (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Riâb b. Huzeyfe b. Süayd b. Sehm, Ümmü Vâil bint Ma'mer el-Cumahiyye ile evlendi; (Ümmü Vâil) ona üç çocuk doğurdu. Sonra anneleri vefat etti; oğulları ona, arazilerine ve azatlılarının velâsına (azatlılarına mirasçı olma hakkına) mirasçı oldular. Amr b. el-Âs onları yanında Şam'a götürdü; orada Amvâs vebasında öldüler. Amr onlara mirasçı oldu; o, onların asabesi idi. Amr b. el-Âs dönünce Ma'meroğulları, kız kardeşlerinin velâsı hususunda onunla davalaşmak üzere Ömer'e geldiler. Ömer şöyle dedi: “Aranızda Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) işittiğim şeyle hükmedeceğim. Onu şöyle buyururken işittim: 'Çocuğun ya da babanın elde ettiği (velâ), kim olursa olsun onun asabesine aittir.'”

(Râvi) dedi ki: Bunun üzerine (Ömer) bunu bizim lehimize hükme bağladı ve bize bu hususta, içinde Abdurrahman b. Avf'ın, Zeyd b. Sâbit'in ve bir başkasının şahitliği bulunan bir yazı yazdı. Nihayet Abdülmelik b. Mervân halife olunca (Ümmü Vâil'in) bir azatlısı vefat etti ve iki bin dinar bıraktı. O hükmün değiştirildiği haberi bana ulaştı. (Ma'meroğulları) Hişâm b. İsmâil'in huzurunda davalaştılar; (Hişâm) bizi Abdülmelik'e havale etti. Biz de ona Ömer'in yazısını getirdik. (Abdülmelik) şöyle dedi: “Ben bunun, hakkında şüphe edilmeyen hükümlerden olduğunu düşünüyordum. Medine halkının işinin, bu hükümde şüphe edecek dereceye vardığını hiç sanmıyordum.” Bunun üzerine bunu bizim lehimize hükme bağladı; biz de ondan sonra bu (hak) üzere kalmaya devam ettik.