İnsanları ateşte yüzüstü sürükleyen, dillerinin biçtiklerinden başka bir şey midir?

Muâz b. Cebel (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Bir yolculukta Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikteydim. Bir gün yürürken ona yakın bir hâlde sabahladım ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Beni cennete sokacak ve ateşten uzaklaştıracak bir ameli bana haber ver” dedim. Şöyle buyurdu: “Gerçekten büyük bir şey sordun. Ama Allah'ın kolaylaştırdığı kimseye o elbette kolaydır: Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmadan ibadet edersin, namazı kılarsın, zekâtı verirsin, ramazan orucunu tutarsın ve Beyt'i (Kâbe'yi) haccedersin.” Sonra şöyle buyurdu: “Sana cennetin kapılarını göstereyim mi? Oruç bir kalkandır. Sadaka, suyun ateşi söndürdüğü gibi hatayı söndürür. Kişinin gecenin ortasında kıldığı namaz da (öyledir).” Sonra “Onların yanları yataklardan uzaklaşır” âyetinden “yapmakta olduklarına karşılık bir mükâfat olarak” âyetine kadar okudu (Secde 32/16-17). Sonra şöyle buyurdu: “Sana işin başını, direğini ve zirvesini haber vereyim mi? Cihaddır.” Sonra: “Sana bütün bunların temelini haber vereyim mi?” buyurdu. “Evet” dedim. Dilini tuttu ve: “Bunu (zararından) tutarsın” buyurdu. “Ey Allah'ın Peygamberi! Biz konuştuklarımızdan dolayı da sorumlu tutulacak mıyız?” dedim. Şöyle buyurdu: “Anan seni yitirsin ey Muâz! İnsanları ateşte yüzüstü sürükleyen, dillerinin biçtiklerinden başka bir şey midir?”