Ömer b. el-Hattâb (radıyallahu anh) şöyle anlattı:
(Ömer) bir gün Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) mescidine çıktı. Muâz b. Cebel'i Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) kabri yanında oturmuş ağlarken buldu. “Seni ağlatan nedir?” dedi. (Muâz) şöyle dedi: “Beni Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) işittiğim bir şey ağlatıyor. Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyururken işittim: 'Riyanın azı da şirktir. Kim Allah'ın bir dostuna düşmanlık ederse, Allah'a karşı açıkça savaş ilan etmiş olur. Şüphesiz Allah; iyi, takvâ sahibi, gizli kalan kimseleri sever. Onlar kaybolduklarında aranmazlar, hazır bulunduklarında (bir işe) çağrılmazlar ve tanınmazlar. Kalpleri hidayet kandilleridir; her tozlu, karanlık (fitneden) çıkarlar.'”
Sünen-i İbn Mâce 3989, Kitap 36, Hadis 64