Ömer kelâleyi en önemli mesele saydı; Resûlullah ona Nisâ'nın sonundaki âyetin yeteceğini söyledi.

Ma'dân b. Ebû Talha şöyle rivayet etti:

Ömer b. el-Hattâb bir cuma günü hutbe okudu; Allah'ın Peygamberi'ni (sallallahu aleyhi ve sellem) ve Ebû Bekir'i andı, sonra şöyle dedi: “Ben kendimden sonra, bence kelâleden daha önemli bir şey bırakmıyorum. Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) hiçbir konuda kelâle hakkında başvurduğum kadar başvurmadım. O da bana hiçbir konuda bu konudaki kadar sert davranmadı; hatta parmağıyla göğsümü dürterek: 'Ey Ömer! Nisâ sûresinin sonundaki yaz âyeti sana yetmez mi?' buyurdu. Eğer yaşarsam, bu konuda Kur'an okuyanın da okumayanın da kendisiyle hüküm vereceği bir hüküm vereceğim.”