Yemin edip daha hayırlısını gören, kefaret verip hayırlı olanı yapar.

Ebû Mûsâ el-Eş'arî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Eş'arîlerden bir grup içinde, bize binek vermesini istemek için Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) geldim. “Vallahi size binek vermem; size verecek bineğim de yok” buyurdu. Allah'ın dilediği kadar bekledik; sonra develer getirildi ve bize hörgüçleri beyaz üç deve verilmesini emretti. Gidince (kendi kendimize) —ya da birbirimize— dedik ki: “Allah bize bereket vermez. Bize binek vermesini istemek için Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) geldik; bize binek vermeyeceğine yemin etti, sonra binek verdi.” Ona gidip haber verdiler. Şöyle buyurdu: “Size binek veren ben değilim; size binek veren Allah'tır. Ben vallahi, inşallah, bir şeye yemin edip de ondan daha hayırlısını görürsem, mutlaka yeminimin kefaretini verir ve daha hayırlı olanı yaparım.”