Lukata bir yıl ilan edilip kullanılabilir; sahibi gelirse ödenir. Kayıp deveye dokunulmaz.

Zeyd b. Hâlid el-Cühenî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Bir adam Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) bulunan maldan sordu. “Onu bir yıl ilan et, sonra bağını ve kabını iyice belle, sonra onu harca. Sahibi gelirse ona öde” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Ya kaybolmuş koyun?” dedi. “Onu al; o ya senindir ya kardeşinin ya da kurdun” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Ya kaybolmuş deve?” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) öyle kızdı ki yanakları —ya da yüzü— kızardı. Sonra: “Senden ona ne? Sahibi onu buluncaya kadar ayakkabısı da suyu da yanındadır” buyurdu.