Sa'd b. Ebû Vakkâs (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Benim hakkımda dört âyet indi. Bir kılıç ele geçirdim ve onu Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) getirip: “Ey Allah'ın Resûlü! Onu bana nefel olarak ver” dedim. “Onu bırak” buyurdu. Sonra (tekrar) kalktım; Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Onu aldığın yere bırak” buyurdu. Sonra kalkıp: “Ey Allah'ın Resûlü! Onu bana nefel olarak ver” dedi. “Onu bırak” buyurdu. Kalkıp: “Ey Allah'ın Resûlü! Onu bana nefel olarak ver; ben (savaşta) hiçbir faydası olmayan kimse gibi mi tutulacağım?” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Onu aldığın yere bırak” buyurdu. Bunun üzerine şu âyet indi: “Sana enfâlden soruyorlar. De ki: Enfâl Allah'a ve Resûl'e aittir.” (Enfâl 8/1)
Sahîh-i Müslim 1748b, Kitap 32, Hadis 38
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ الْمُثَنَّى - قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ، بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ نَزَلَتْ فِيَّ أَرْبَعُ آيَاتٍ أَصَبْتُ سَيْفًا فَأَتَى بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَفِّلْنِيهِ . فَقَالَ " ضَعْهُ " . ثُمَّ قَامَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ضَعْهُ مِنْ حَيْثُ أَخَذْتَهُ " . ثُمَّ قَامَ فَقَالَ نَفِّلْنِيهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ " ضَعْهُ " . فَقَامَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَفِّلْنِيهِ أَأُجْعَلُ كَمَنْ لاَ غَنَاءَ لَهُ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ضَعْهُ مِنْ حَيْثُ أَخَذْتَهَ " . قَالَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنْفَالِ قُلِ الأَنْفَالُ لِلَّهِ وَالرَّسُولِ}