Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Ömer b. Hattâb Şam'a doğru yola çıktı. Serğ'e vardığında ordu komutanları, (yani) Ebû Ubeyde b. Cerrâh ve arkadaşları onu karşıladılar ve Şam'da veba çıktığını ona haber verdiler. İbn Abbâs dedi ki: Ömer: “Bana ilk muhacirleri çağır” dedi. Ben de onları çağırdım. Onlarla istişare etti ve Şam'da veba çıktığını onlara haber verdi. İhtilaf ettiler. Bazıları: “Sen bir iş için çıktın; ondan dönmeni uygun görmüyoruz” dedi. Bazıları da: “Yanında insanların geri kalanı ve Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabı var; onları bu vebanın üzerine götürmeni uygun görmüyoruz” dedi. (Ömer): “Yanımdan kalkın” dedi. Sonra: “Bana Ensar'ı çağır” dedi. Onları da çağırdım; onlarla istişare etti. Onlar da muhacirlerin yolunu tuttular ve onların ihtilaf ettiği gibi ihtilaf ettiler. (Ömer): “Yanımdan kalkın” dedi. Sonra: “Bana burada bulunan, fetih muhacirlerinden olan Kureyş'in yaşlılarını çağır” dedi. Onları çağırdım; aralarında iki kişi bile ona karşı ihtilaf etmedi ve: “İnsanlarla birlikte geri dönmeni ve onları bu vebanın üzerine götürmemeni uygun görüyoruz” dediler. Bunun üzerine Ömer insanlara: “Ben sabahleyin bineğin sırtında olacağım, siz de sabahleyin binekte olun” diye seslendi. Ebû Ubeyde b. Cerrâh: “Allah'ın kaderinden kaçmak için mi?” dedi. Ömer şöyle dedi: “Keşke bunu senden başkası söyleseydi ey Ebû Ubeyde!” —Ömer ona muhalefet etmekten hoşlanmazdı.— “Evet, Allah'ın kaderinden Allah'ın kaderine kaçıyoruz. Ne dersin, senin develerin olsa ve iki yamacı olan bir vadiye insen; yamaçlardan biri verimli, öbürü çorak olsa; verimli olanda otlatırsan Allah'ın kaderiyle otlatmış, çorak olanda otlatırsan yine Allah'ın kaderiyle otlatmış olmaz mısın?”
(İbn Abbâs) dedi ki: Bu sırada bir ihtiyacı için orada bulunmayan Abdurrahman b. Avf geldi ve şöyle dedi: “Bu konuda bende bir bilgi var. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurduğunu işittim: ‘Onun (vebanın) bir yerde olduğunu işittiğinizde oraya gitmeyin. Bulunduğunuz bir yerde ortaya çıkarsa da ondan kaçmak için oradan çıkmayın.’” Bunun üzerine Ömer b. Hattâb Allah'a hamdetti, sonra geri döndü.
Sahîh-i Müslim 2219a, Kitap 39, Hadis 136