Enes (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ahlakı en güzel olan insanlardandı. Bir gün beni bir iş için gönderdi. “Allah'a yemin ederim ki gitmem” dedim; oysa içimde Allah'ın Peygamberi'nin (sallallahu aleyhi ve sellem) bana emrettiği şey için gitmek vardı. Çıktım; nihayet çarşıda oynayan çocukların yanından geçiyordum. Bir de baktım ki Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) arkamdan ensemden tutmuş. Ona baktım, gülüyordu. “Üneys! Sana emrettiğim yere gittin mi?” buyurdu. “Evet, gidiyorum ey Allah'ın Resûlü” dedim.
Enes dedi ki: Allah'a yemin ederim ki ona dokuz yıl hizmet ettim; yaptığım bir şey için “Niçin şöyle şöyle yaptın?” ya da bıraktığım bir şey için “Şöyle şöyle yapsaydın ya!” dediğini bilmiyorum.
Sahîh-i Müslim 2310a, 2309e, Kitap 43, Hadis 74
حَدَّثَنِي أَبُو مَعْنٍ الرَّقَاشِيُّ، زَيْدُ بْنُ يَزِيدَ أَخْبَرَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، - وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ - قَالَ قَالَ إِسْحَاقُ قَالَ أَنَسٌ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَحْسَنِ النَّاسِ خُلُقًا فَأَرْسَلَنِي يَوْمًا لِحَاجَةٍ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَذْهَبُ . وَفِي نَفْسِي أَنْ أَذْهَبَ لِمَا أَمَرَنِي بِهِ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجْتُ حَتَّى أَمُرَّ عَلَى صِبْيَانٍ وَهُمْ يَلْعَبُونَ فِي السُّوقِ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ قَبَضَ بِقَفَاىَ مِنْ وَرَائِي - قَالَ - فَنَظَرْتُ إِلَيْهِ وَهُوَ يَضْحَكُ فَقَالَ " يَا أُنَيْسُ أَذَهَبْتَ حَيْثُ أَمَرْتُكَ " . قَالَ قُلْتُ نَعَمْ أَنَا أَذْهَبُ يَا رَسُولَ اللَّهِ .
قَالَ أَنَسٌ وَاللَّهِ لَقَدْ خَدَمْتُهُ تِسْعَ سِنِينَ مَا عَلِمْتُهُ قَالَ لِشَىْءٍ صَنَعْتُهُ لِمَ فَعَلْتَ كَذَا وَكَذَا أَوْ لِشَىْءٍ تَرَكْتُهُ هَلاَّ فَعَلْتَ كَذَا وَكَذَا .